Weer vertrouwd

Inmiddels hebben we dankzij Koen (aankoop), ds. P.J. Visser (transport NL-Malawi) en DHL (Blantyre-Mzuzu) weer een laptop en kunnen we weer mailen. Het gaat goed met ons. We zijn de schrik van de diefstal wel weer wat kwijt. Vorige week merkten we (met name Anneke) dat we gespannen waren en vervelend genoeg ook allerlei mensen wantrouwden. We hebben nu wel een extra watchman aangenomen en halen de sleutels ‘s nachts uit de deuren. En gelukkig slapen we weer goed.

Wat ons erg goed deed deze week was om het meeleven van mensen in Nederland maar ook van mensen hier te merken. Collega’s of buren kwamen even langs om hun betrokkenheid te tonen. Even luisteren en soms zelfs een gebed. Zo gaat dat hier en we vonden het mooi om te merken dat we ook wel al een beetje deel van deze gemeenschap zijn.

Een andere oppepper was dat onze zeebagage is aangekomen. Heerlijk om weer vertrouwde dingen terug te zien: speelgoed, boeken, kinderstoelen (Marije vindt eten nu ook opeens leuk) en een koffiezetapparaat. Dingen waar we allemaal erg van genieten.

Thomas en Marije spelen heerlijk met het speelgoed. Oud speelgoed wordt weer helemaal opnieuw ontdekt.

Martijn is deze week erg druk geweest op de dingen rondom de diefstal en rondom de invoer en verzekering van de auto te regelen. Hij is net weer begonnen om verloren gegane documenten te reconstrueren.

Ik ben nu begonnen op de vrouwenafdeling. Hier liggen ook een aantal zwangeren (onder de 28 weken) of vrouwen met een miskraam. En verder zie ik met name mensen met malaria, tuberculose, HIV of een combinatie van deze drie. 

De maïs staat er veelal goed bij en kan over een paar weken geoogst worden. Afgelopen zondag brachten mensen hun eerst geoogste maïs de kerk binnen. Een soort dankdag, maar dan heel concreet.

Het komende weekend hopen we naar Blantyre af te reizen, onder andere voor de festiviteiten om te gedenken dat David Livingstone 150 jaar geleden in Malawi aankwam. We hopen ook op een mooie paasviering waarin we vieren dat het lijden en de dood zijn overwonnen. Een feest dat hier ook nadrukkelijk wordt gevierd. 

Telefoonnummers gewijzigd

Even een kort berichtje: onze telefoonnummers zijn gewijzigd. Malawi is per 1 april 2009 overgegaan op 10-cijferige mobiele nummers. In Nederland zou dat gepaard gaan met maandenlange campagnes op radio, tv, krant en billboards. Hier werd het in de week voor 1 april aangekondigd. Onze nummers zijn nu voorzien van 2 extra 9s:

Martijn	+265 999 125 234
Anneke	+265 999 156 109

Bestolen!

Ik typ even snel een berichtje vanuit een internet-cafe in Mzuzu, omdat allebei onze computers zijn gestolen!

Afgelopen zaterdag op zondagnacht is er bij ons ingebroken, terwijl we gewoon lagen te slapen (met onze slaapkamerdeur open). Het lijkt erop dat de dieven wisten wat ze waar konden vinden, want er is niets overhoop gehaald.

Onze twee laptops en twee camera's zijn weg plus een doos met computerspullen met daarin... de backup-harde schijf. En ook onze ipod en speakerset. Gelukkig hebben ze de autosleutels en de autopapieren niet meegenomen.

De dieven hebben het keukenraam opengekregen en konden zo de deur van het slot doen. We waren zo dom geweest om de sleutel erin te laten zitten (de deur zat wel op slot en op de schuif). En onze watchman had juist die avond geen dienst.

Onze zondagochtend werd in beslag genomen door bezoek aan het politiebureau voor aangifte, bezoek van rechercheurs uit Mzuzu voor het nemen van vingerafdrukken en opnieuw naar het politiebureau voor onze eigen vingerafdrukken.

We balen er heel erg van. Vanwege de herinneringen (foto's en filmpjes) die weg zijn en natuurlijk ook vanwege het gevoel dat er iemand in ons huis is geweest. Het had overigens ook veel erger kunnen zijn, want de politie zei dat ze normaal mensen eerst boeien en dan het huis doorzoeken.

We zijn nu hard bezig met het regelen van alle papieren voor de verzekering en vervangende spullen. Zonder computer kan ik (Martijn) mijn werk niet doen. Het zal ook deze week dus wel weer een rare week worden.

Een weekje kwakkelen

Na een week intensief en hard werken, leek deze week wel het tegenovergestelde voor mij (Martijn). Er was veel praktisch regelwerk in en om het huis blijven liggen. Ik ben begonnen om daar meer eens een zwengel aan te geven. Daardoor bleef het uitwerken van allerlei zaken voor mijn werk een beetje liggen. Ondertussen kregen Thomas en Marije de heftige verkoudheid die veel kinderen en volwassenen hier hebben. Als gevolg daarvan hebben we nu alweer een paar gebroken nachten achter de rug.

Inmiddels is het na veel gebel en het laten leeglopen van onze bankrekening (voor het betalen van 115% invoerbelasting) gelukt om de auto ingeklaard en bezorgd te krijgen. Vanmiddag om 16.00 uur stonden de mensen van de clearing agents voor de deur met onze tweedehands Toyota. Anneke was nog aan het werk. Marije werd net wakker en Thomas wilde vanmiddag niet slapen. Met twee huilende kinderen een auto in ontvangst nemen was geen succes. Gelukkig kon ik Marije voor een halfuur in de armen van onze buurvrouw achterlaten. Kon ik de eerste meters in de auto maken. Het lijkt een prima wagen, alleen niet degene die we besteld hadden: deze blijkt veel meer kilometers op de teller te hebben en ik kan maandag gelijk al naar de garage om de distributieriem te laten vervangen... Ik bedenk me nog wel een paar keer voor ik iemand aanraad om een auto in Japan te bestellen.

Ondertussen lijkt de soap rondom onze zeebagage zich naar een einde te slepen. Na weer een week heen en weer bellen en mailen met Bongers en onze lokale agent in Malawi is er eindelijk een knoop doorgehakt over wie wat gaat betalen. We hebben nu de mondelinge en schriftelijke toezegging dat de bagage maandagmiddag wordt afgeleverd. 8 maanden na verscheping. Tomorrow, tomorrow... We zullen het zien.

Ook dit hoort erbij. Volgende week weer beter hopelijk.

	Marije klimt op alles (en viel deze week met haar oog op een stoelleuning, zie onderstaande foto).
	Twee verkouden kinderen.
	Moeder en dochter.

Weer terug

Het is weer een goed moment om de draad van de weblog weer op te pakken. Martijn is gisteren terug gekomen van een week 'strategic planning' met de HIV/AIDS afdeling van de kerk. Met 30 mensen hebben ze nagedacht over de plannen voor de komende vijf jaar. Voor Martijn was het een hele uitdaging om aan dit proces leiding te geven. Het was ook weer een nieuwe ervaring. Hij heeft veel tijd gestoken in een gedegen voorbereiding. Hij kijkt terug op een goede week en kreeg op leuke reacties. Hij merkt echt dat dit werk zijn hart heeft en geniet er erg van. Tussen de bedrijven door had hij leuke gesprekken. Zo vroeg iemand: "Wat is je visie voor Nederland voor over 20 jaar?". Een vraag om over na te denken.

Het weekend voorafgaand aan deze 'strategic planning'  hebben we als gezin, samen met Ilse en Arjan Visser, doorgebracht aan het meer. Het was erg ontspannen en gezellig. Heerlijk om te zien hoe Thomas en Marije genoten van het zand en het water.  

Anneke is bezig met haar laatste weken op de verloskunde-afdeling. De artsen en clinical officers rouleren elke 3 maanden naar een andere afdeling. Anneke gaat vanaf april op de vrouwen-afdeling werken.

We zijn blij dat we steeds meer mensen leren kennen. Vanmiddag waren een paar vrouwen uit de gemeente op bezoek. Dat was erg gezellig. Je merkt dat je - ondanks de cultuurverschillen - ook wel weer heel veel deelt. Bijvoorbeeld als het gaat over kinderen.

We sluiten af met een behoorlijke fotoserie, een selectie van de afgelopen weken.

	Thomas in volle concentratie aan het knutselen.
	Marije en Thomas kunnen soms leuk samen spelen. Ze zitten elkaar echter ook vaak in de haren.
	We wandelen nog regelmatig door de omgeving. Marije tegenwoordig in de rugdrager. Thomas nog vaak op de schouder, als zijn "benen het niet meer doen..."
	Begin maart vond onze tuinman een slang in onze tuin. Hij had hem al doodgemept en weggooid voor ik hem had kunnen fotograferen. Even later vond hij er nog een en na een paar klappen kon ik deze op de foto zetten. Hij was ongeveer 70-80 cm lang, maar gelukkig niet giftig.
	5 maart was het Thomas doopdag. We hebben op zijn niveau opnieuw uitgelegd wat de doop betekent.
	Diezelfde dag leidde Martijn een workshop met de ziekenhuizen van de kerk.
	Afgelopen weekend waren we lekker samen aan het meer.
	We genoten van Thomas en Marije.
	Marije klimt tegenwoordig op alles waar ze op kan komen.
	De ochtenden waren vaak druilerig...
	...maar dat weerhield ons er niet van om het water in te gaan.
	Na ons weekend ging Martijn met de HIV/AIDS afdeling aan de slag. Hier een beeld van een groepsdiscussie.

Zomaar een dag

05:45 De wekker gaat, onze dag begint. Ik haal Marije uit bed om haar te voeden. Bij elke dieselauto die langskwam vannacht vroeg ik me af of het de ambulance is die me op kwam halen. Ik had vannacht namelijk dienst. Ik ben dan second on call en hoef alleen voor de verloskamers en voor andere moeilijke patienten te komen. Het blijft toch nog wel spannend. Maar het was rustig en ik werd niet geroepen. Maar om wakker gehouden te worden had ik vannacht geen nachtdienst nodig. Thomas kon namelijk na 2:30 uur niet meer slapen. Martijn had eerst een tijdje geprobeerd om hem weer in slaap te krijgen, maar uiteindelijk was ik ook zo klaarwakker dat ik met hem een glaasje warme melk ben gaan drinken. Om 3:30 ging hij weer terug en is hij toch weer in slaap gevallen. Ik gelukkig ook.

07:45 Ik ben deze donderdag aan de beurt om onderwijs te geven. Er is een groot gezelschap van verpleegkundigen en clinical officers uit ons ziekenhuis en uit privé-klinieken uit de omgeving. Het onderwerp was head trauma. Net deze nacht was er ook weer iemand met een hoofdwond binnengebracht na een auto ongeluk door te veel alcohol. Je hebt hier minder middelen tot je beschikking dan op de SEH in Zoetermeer, maar toch kun je wel veel doen aan basale zorg. We hebben het nog even geoefend met behulp van een pop. Al met al viel het in goede aarde.

08:45 Voordat ik visite ga lopen op de verloskamers moet ik een echo doen bij een vrouw die ongeveer twee maanden zwanger is en veel pijn in haar buik heeft. Is het geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap? Sinds kort heeft het ziekenhuis geen echografist meer en nu ben ik opeens degene die het meest ervaren is in echo's maken. De clinical officer die mij al veel heeft geleerd deze weken, leer ik nu op mijn beurt wat ik weet van echo's maken. Gelukkig blijkt het een gewone zwangerschap te zijn.

10:00 De verpleegkundigen zijn bezig met vergaderingen of met bevallingen en ik loop alleen visite. De vrouw die gisteren ernstige malaria had (voor de kenners: 4+) en daarbij tekenen had van zwangerschapsvergiftiging, is gelukkig weer stabiel. Twee levensgevaarlijke dingen voor zowel moeder als ongeboren kind. Ik probeer het hartje van het baby'tje te horen, maar het lukt me niet. Dan maar een echo. Waar ik bang voor was, wordt bevestigd. Het is helemaal stil in de buik. De moeder ziet denk ik aan mijn gezicht dat het niet goed is. Ik wacht om het haar te vertellen, want een slecht nieuws gesprek in het Tumbuka durf ik niet aan. Wat gaat er in deze moeder om? Ze laat weinig emoties zien.

12:30 Tussen de middag eet ik altijd thuis. Ook Martijn is er omdat hij vandaag twee afspraken in Ekwendeni heeft. Gezellig even met ons vieren. En vanmiddag ben ik vrij. Ik werk nu twee hele en twee halve dagen. Terwijl Thomas en Marije slapen heb ik even tijd voor mezelf.

15:00 Vanmiddag ga ik samen met de buurvrouw namens de kerk op condoleancebezoek bij een andere buurvrouw. De kerk is opgedeeld in afdelingen. Zondagmiddag kom je een uurtje als afdeling bijelkaar. Er wordt afgesproken wie bezoekjes gaan afleggen bij rouwdragenden binnen de afdeling. Als we binnenkomen volgen er eerst een aantal groeten. Daarna vertelt de vrouw over haar overleden grootmoeder. Ze vragen of ik wil bidden. We geven een beetje geld als steunbetuiging. En daarna gaan we weer. Toch wel mooi zo.

	Marije speelt lekker mee met Thomas en Tahila.

15:30 Tahila, het buurmeisje, komt weer langs om te spelen. Zelfs Marije speelt nu lekker mee. Zij is echt weer opgeknapt en we herkennen het ondernemende meisje van twee maanden terug weer. Heerlijk.

18:00 We eten een zelfgemaakte pizza. Thomas en Marije hebben er geen zin in. Lastig als je kinderen zo'n fase hebben, zeker als ze, zoals Marije, eigenlijk flink moeten aankomen. We doen ons best om het gezellig te houden, maar het eindigt een beetje als een huishouden van Jan Steen: Marije kruipt over de grond en Thomas voert haar de cornflakes die hij als toetje eet.

19:00 Ik doe Thomas en Marije in bad en in bed, terwijl Martijn de was binnenhaalt (en binnen weer ophangt want het is nog niet droog in deze vochtige regentijd) en de afwas doet. Nu nog even tijd voor e-mails, wat studeren en een kop koffie.

Een normale week en wat bijzondere feiten

Voor ons was de afgelopen week (eindelijk) weer eens een normale week. Geen vakantiedagen, geen zieke kinderen, maar gewoon lekker aan de slag.

We zijn erg blij dat Thomas en Marije het allebei goed doen. Marije is de afgelopen weken door haar ziek-zijn wel afgevallen. Omdat ze heel goed weet wat ze (niet) wil met eten is het een uitdaging om haar toch elke dag goed te laten eten. We hebben haar nu op "likuni phala" gezet: maispap met allerlei gezonde toevoegingen die de (ondervoede) kinderen hier in het ziekenhuis ook krijgen.

	Thomas geniet erg van zijn nieuwe motorfiets. En Marije geniet mee: ze vindt het heerlijk om rondgereden te worden.

Het is goed om te merken dat veel van de dingen waar we tegenop zagen steeds minder spannend worden. Ik vond het bijvoorbeeld bijzonder om te merken dat Anneke deze week een aantal keizersnedes heeft gedaan zonder dat dat het eerste was wat ze meldde toen ze thuiskwam uit het ziekenhuis. Het vertrouwen groeit.

Ondertussen ben ik met verschillende afdelingen in gesprek om hen te helpen met het maken van toekomstplannen en het zoeken van ondersteunende fondsen. Dat maakt mijn werkdagen erg gevarieerd. Onderwerpen waar ik deze week over gesproken heb met verschillende mensen waren: HIV/AIDS, uitgeven van christelijke boeken, zondagschoolwerk, gezondheidszorg, vrouwenverenigingen en gemeenteopbouw. Ik moet nu prioriteiten bepalen en het werk met sommige afdelingen uitstellen naar later dit jaar.

Tijdens de gesprekken met de verschillende onderdelen van de kerk loop ik tegen heel wat opmerkelijke feiten aan. Ik geef er een paar door:

• Geld is natuurlijk nooit de motivatie van mensen om predikant te worden, maar in Malawi zeker niet. Het startsalaris van een predikant is hier rond de 50 euro per maand. Ter vergelijking met andere beroepen: voor een verpleegkundige is dat 125 euro, voor een leraar 75 euro. Als predikanten hoofd van een afdeling worden, blijft hun salaris hetzelfde als toen ze gemeentepredikant waren. In een heel aantal gevallen betekent dat dat hun salaris lager is dan dat van een chauffeur van hun afdeling.
• Iets van heel andere orde, maar redelijk shocking, vond ik, is het volgende. In een rapport over "Jeugd&Sexualiteit" van de HIV/AIDS afdeling kwam naar voren dat meisjes hier in het noorden van Malawi gemiddeld voor het eerst gemeenschap hebben als ze 12 jaar zijn. Gemiddeld dus. Dat betekent dat een grote groep zelfs eerder begint. En dan te bedenken dat kinderen hier tot hun 14e op de basisschool zitten.
• De ziekenhuizen van de kerken in Malawi verzorgen 37% van het aanbod aan gezondheidszorg hier in Malawi. De overheid betaalt het basissalaris van alle werkers in de gezondheidszorg, ook die van deze kerkelijke ziekenhuizen. Omdat de overheid een aantal jaar geleden te maken had met een enorm personeelstekort, betaalt ze echter het personeel in overheidsziekenhuizen meer dan in kerkelijke ziekenhuizen. Resultaat is dat in de christelijke ziekenhuizen geen Malawiaanse artsen te vinden zijn. Met twee Malawiaanse artsen is Ekwendeni een gelukkige, maar zeldzame uitzondering op deze regel...

Tot slot nog wat foto's van de afgelopen dagen.

	Afgelopen zaterdag hadden we bezoek van Mieke van Dijk uit Oud-Beijerland die een half jaar als vrijwilliger bij Matunkha in Rumphi werkt, 3 kwartier bij ons vandaan. Let op de details: op de voorgrond maïs zonder kunstmest, op de achtergrond maïs met kunstmest.
	Door de regen is alles prachtig groen.
	Een huis dat getroffen is door de windhoos van 30 december 2008.
	Ook bij ons huis werden nog wat gevolgen van de december-storm uit de boom gehaald. Zonder hoogwerker en niet helemaal "ARBO-proof".