Chaotisch beginnen

	We zitten alweer een dag zonder water. Onaangekondigd uiteraard en ook onuitgelegd. Volgens de geruchten zijn ze bezig om nieuwe leidingen aan oude leidingen te knopen. Er is dus in heel Ekwendeni geen water. Twee weken geleden schijnt dat drie dagen te hebben geduurd. Gelukkig hebben we een regentank die nog aardig vol zat en dus kunnen we met wat improvisatie zelfs nog een was draaien.

Verder loopt alles vandaag wat anders dan gepland, omdat mama Ellen malaria heeft. Ze kwam om 8 uur nog wel hier, maar ik heb haar gelijk naar het ziekenhuis gestuurd om medicijnen te halen. Ik ben niet gaan werken, maar aan de huishoudelijke taken begonnen, terwijl Anneke in het ziekenhuis aan de slag is. Ruth slaapt nu al de hele ochtend. De buurvrouw (Antoinette Jiskoot) heeft net Thomas en Marije opgehaald om even bij haar te kunnen knutselen. Dat geeft mij de gelegenheid om te beginnen aan wat ik eigenlijk wilde gaan doen vandaag.

Zo werkt het vaak: er zijn altijd onverwachte dingen. Zo ben ik gisteravond de hele avond bezig geweest om één mailtje weg te krijgen, omdat onze computer ‘geblacklist’ bleek te zijn bij kpn in Nederland en dat daarom onze mails aan kpnplanet, hetnet, etc.-adressen niet aankomen. Is nog steeds niet opgelost, maar met wat omwegen krijg ik de mails wel weg.

Ondertussen is Anneke thuis uit het ziekenhuis. Gisteren duizelde het haar en vandaag nog steeds: er is zoveel niet in orde. Zo blijken er bijvoorbeeld al twee maanden geen bloedzakken te zijn (essentieel voor bloedtransfusies).

“Wat doe je dan als een patient bloed nodig heeft?”
”Dan zijn we ‘stuck’. Dan verwijzen we door.”
Maar daar is vaak geen tijd voor en dat kan dus levensgevaarlijk zijn.

“Waarom zijn er geen bloedzakken? Niet beschikbaar?”
”Nee”, zegt de één, “is een landelijk probleem.”
“Nee hoor”, zegt de ander, “ik heb gehoord dat die en die leveranciers ze kunnen leveren.”
“Waarom zijn die niet gebeld?”
”Ik had geen ‘units’ (d.w.z. beltegoed).”
”Had het ziekenhuis ook geen units?”
”Nee, en toen ik een keer wel units had, deed de fax het niet voor de prijsopgaaf.”
”Waarom niet?”
”De faxlijn is afgesloten omdat de rekening niet is betaald.”
”Konden ze het niet emailen?”
”Nee, want internet doet het ook niet.”
”In het hele ziekenhuis niet?”
”Nee.”
”Ook niet bij de Primary Health Care (een aparte afdeling waar veel donorgeld naar toegaat)?”
”Nee.”

Mensen kunnen overlijden omdat een apothekersassistent geen beltegoed heeft om leveranciers te bellen. Zo eenvoudig is het soms, een leven redden. En zo moeilijk tegelijk.

Horen dat er vrouwen overlijden om redenen die voor je gevoel te voorkomen waren. Horen dat er kinderen overlijden omdat medicijnen er niet zijn. Dat raakt je. De organisatorische problemen erachter wil je dan liefst zo snel mogelijk oplossen. En tegelijk wil je de ernstig zieke patiënten aandacht geven. En ondertussen moet je (en wil je graag) Ruth voeden. En Thomas en Marije aandacht geven. En Thomas les geven, want dat vindt hij zo leuk. Dan duizelt het in je hoofd.

Weer aan het werk

	Anneke is vanochtend om 7 uur voor het eerst weer naar haar werk gegaan. Het plan is dat ze rond 11 uur naar huis komt om Ruth te voeden. Ik ga vanochtend thuiswerken en vanmiddag heb ik mijn eerste vergadering in Mzuzu.
	Thomas en Marije zijn heerlijk buiten aan het spelen. Ze zijn – zelfbenoemde – “kippenjagers”. Thomas met touw en zwaard, Marije met stok en een zak ‘kogels’.

Op bezoek bij Thomas school en mama’ Ellen

	Vandaag zijn we even langs gegaan bij Wukani, Thomas’ school in Ekwendeni. Hij mocht even zijn klasgenootjes groeten. Deze periode zal hij nog niet naar school gaan – hij hoopt in september weer te beginnen.
	We overhandigden Thomas’ juf een tas met cadeautjes die verzameld waren door de kinderen op Thomas’ school in Delft. De juf in Ekwendeni zal de cadeautjes op een geschikt moment uitdelen aan de kinderen.
	Daarna zijn we doorgelopen naar het nieuwe huis van mama Ellen.
	We kregen een lunch van nsima met beef aangeboden. (Deze foto is gemaakt door Thomas, die graag wilde oefenen in fotograferen).
	Ruth met mama Ellen

Thomas’ eerste les Wereldschool

Thomas had vandaag zijn eerste les met het materiaal van groep 3 voor de Wereldschool. Het is nog even improviseren voor een goede ruimte, maar op zijn kamertje zitten we het rustigste. We gaan proberen bijna elke dag een les te doen. Best intensief, maar hij vindt het heel leuk: hij zat er al de hele week om te vragen. Als het nieuwe schooljaar van zijn lokale school weer begint, zal hij daar ook weer naartoe gaan.

Weer thuismaken in Ekwendeni

Een dag later dan gepland zijn we naar Ekwendeni doorgereden. (Plannen is hier vaak lastiger dan in Nederland want er kan zoveel tussenkomen. Nu was de reden dat Martijn last had van een buikgriep. Thomas en Marije volgden twee dagen later.)

Het was nog net licht toen we aankwamen en direct viel ons op hoe groen de tuin erbij stond. In het huis was er nagenoeg niets veranderd en Thomas en Marije liepen direct naar hun eigen kamers. We hebben de auto uitgeladen en hebben toen bij een Schotse arts gegeten. ‘s Avonds hebben we toch nog de kledingkoffers grotendeels uitgepakt. Verder hebben we de bagage gelaten voor wat het was.

Zondag vielen we direct met onze neus in de boter wat betreft de kerdienst. De nieuwe dominee werd bevestigd in een gezamenlijke Engelse enTumbuka dienst. Omdat het niet in de kerk paste werd het buiten gehouden. Wij mochten achterin het gedeelte voor de genodigden plaats nemen onder een stuk zeildoek. Ik heb het met de kinderen maar kort volgehouden, maar Martijn heeft daar bijna vijf uur gezeten.

Jammergenoeg voelde Ekwendeni zondag nog niet direct als thuis. We hadden allemaal last van vlagen van heimwee. We waren echt weer behoorlijk geworteld in Nederland in het afgelopen halfjaar en misten nu de warmte en nabijheid van familie, vrienden en gemeente. Verder was het ook weer wennen aan de beperkingen van het leven in Malawi: katoenen luiers, geen warm water, kleine ruimtes, weinig bergruimte. We vroegen ons af waar nu ons thuis was en waar we hoorden. Thomas was heel stellig: “Wij horen in Nederland, want wij spreken Nederlands.” We zitten nog even tussenin: tussen Nederland en Malawi.

Het hielp wel heel erg dat van alle kanten mensen langs zijn geweest - op gelegen en minder gelegen tijdstippen – om ons te begroeten en Lusungu te verwelkomen. Leuk om de reacties te zien. Zonder uitzondering vindt iedereen haar erg groot. Grappig, omdat we in Nederland vaak te horen kregen dat ze zo klein was.

Verder zijn we nu hard aan de slag geweest om veel op te ruimen en dingen nieuwe plekjes te geven. Dat hielp ook om het huis weer ons eigen te maken. Thomas en Marije speelden heel lekker met hun oude speelgoed en in de zandbak. Ze hielpen de tuinman met planten watergeven.Verder hebben ze weer hun oude, vertrouwde Likuni phala, de lokale maïspap, op. Ook hebben ze al twee keer leuk met een vriendje van Thomas gespeeld. Zonder veel woorden, maar wel met veel plezier.

Ik ben vandaag even naar het ziekenhuis geweest om mensen te begroeten. De begroeting van collega’s was hartverwarmend. Ik krijg er wel weer zin in om langzamerhand weer aan het werk te gaan.

Gedragen op gebed

We zijn weer in Malawi na een hele voorspoedige reis. We nemen nu even een dag tijd in Nkhoma, dichtbij de hoofdstad, om te acclimatiseren voordat we verder reizen. Letterlijk weer wennen aan de toch weer hogere temperatuur, het vroege donker zijn en het ‘beestjes water’. Maar direct genoten we ook weer van het prachtige landschap, de mooie geluiden en de sterrenhemel.

Weggaan viel ons niet mee. Enerzijds het afscheidnemen na weer een hele tijd intensief met familie en vrienden te zijn opgetrokken en een plek te hebben gehad in onze gemeente en op school. We kijken wel op hele mooie laatste ontmoetingen terug. Ook Thomas en Marije hebben heel bewust afscheid genomen (zie foto’s). Blijvende herinneringen die ze meenemen.

	Marije trakteert op haar laatste dag op “De kleine prins”.
	Thomas mocht de dag erna op school tracteren.

Maar met name het inpakken en sorteren van alle spullen die we toch weer verzameld hadden viel niet mee. Gelukkig konden we de laatste resten voor de thuisfrontcommissie achter laten. Want we waren nog niet helemaal klaar toen we – met een traan van weemoed – vertrokken naar Schiphol.

Daar duurde het bijna een uur om alle bagage ingechecked te krijgen. Gelukkig hadden we daarna ook nog echt even tijd voor familie en vrienden voordat we echt vertrokken.

In het vliegtuig vloog ook de tijd om. We hadden nog leuke boeken en speeltjes meegekregen. Thomas en Marije hebben kort geslapen en wij hebben wat gedommeld. Ruth sliep bijna steeds gedurende de reis en dronk ook goed. Dat was echt een gebedsverhoring. Alweer vroeg kwamen ze met een ontbijt langs en landden we in Kenia. Daar was de speelruimte open die we helemaal voor onszelf hadden. Martijn en ik vielen echt even in slaap en voelden ons daar heel erg door opgeknapt. Vervolgens konden we direct doorlopen voor de vlucht naar Malawi. De kinderen sliepen weer heerlijk.

Wonderlijk genoeg ging het met de bagage in Lilongwe ook heel makkelijk. Martijn haalde de koffers zo van de band. Bij customs maakten ze precies de tassen open met kinderspullen. Dan hoef je niets uit te leggen. En nadat ze hoorden dat Ruth ook Lusungu heet, hoefde er helemaal niets meer open. 

Degene die ons op kwam halen was wat vertraagd. Maar uiteindelijk had Martijn toch binnen een uur alles in de auto en een geleend aanhangwagentje. Ik zat ondertussen met de kinderen op een uitzichtterras en er was uitzonderlijk veel te zien aan helikopters en vliegtuigen. We schrokken wel weer van de verhalen van onze driver over hoe het met Malawi gaat. In een korte tijd zijn er toch veel dingen verslechterd.

In Nkhoma verblijven we twee nachten in een prachtige cottage bij vrienden. Sinds een week weer goed geslapen. Gisteren was Thomas echt verdrietig en had hij heimwee naar de vriendjes en school in Delft. Dat raakte mij dan ook weer. Gelukkig bleef hij er niet in hangen en ging later toch wel weer lekker spelen. Zulke momenten zullen we nog wel meer hebben. Marije huilt makkelijk maar speelt en klets verder ook honderduit. En Ruth slaapt veel en is gelukkig helemaal niet onrustig van de overgang. We hopen dat we zo allemaal weer klaar zijn om morgen echt naar Ekwendeni, naar huis, te gaan en te zien wie en wat daar op ons wacht.

Zending dichtbij: Kidsclub Bethel

Afgelopen vrijdag waren we te gast bij de Kidsclub Bethel van de Hervormde Gemeente in Oud-Beijerland. Een bijzonder initiatief: elke twee weken komen op deze club 30 kinderen uit de wijk samen in de Bethel-kerk.Een prachtige gelegenheid om laagdrempelig het evangelie te delen met hen en hun ouders. Echt heel mooi om te zien hoe goed het loopt, hoe enthousiast de kinderen zijn en hoe gemotiveerd de medewerkers zijn.

Voor deze keer had de leiding ons gevraagd de kinderen iets te vertellen over ons werk in Malawi. Anneke heeft een interactieve presentatie gehouden met veel aandacht voor de verschillen tussen kinderen in Nederland en kinderen in Malawi. De 20-30 kinderen die er waren, luisterden en keken goed en deden goed mee.

Na de presentatie was ervoor gezorgd dat iedereen met textielstiften een tekening kon maken op t-shirt. Die nemen wij dan mee en delen ze uit aan kinderen in Malawi. We genoten van het enthousiasme. We komen altijd graag op de clubs en verenigingen om het verhaal van de kerk en de mensen in Malawi te vertellen. We vinden dat een belangrijk deel van ons werk en we komen er ook altijd zelf weer gemotiveerd van terug.

Hieronder enkele foto’s van de avond.

	Anneke voor de groep
	Vol aandacht kleuren
	Het eindresultaat gaat mee naar Malawi.